Sen... ...

Sen, hayat verdin bana buhr?nli g?nlerimde... Yeserttin bir anda g?n?l bah?emi K?hne mek?nlarda ki s?nepe gibiydim Birden bire getirdin kendime beni... Heyec?nim s?nm?st? ?det?, hay?ta k?sm?st?m Bur?m bur?m, ilmek ilmek, sevd? dokudun Kiprasmaz mel?l bakislarim g?yesiz idi ?imen g?rm?s tay gibi parladi g?zlerim... Aldigim darbelerle, bir daha asl?, der iken... Pek bir sey kaybetmedigimi anladim Meger aradigim ?ok yakinimda imis Sadece teh?r olunmus, bir m?ddet mutluluk Ona da uzanmak artik ?ok yakin... Her seyi i?ime atmaya basladigim bir anda Bir bilsen ihy? ettin, bir ?ift s?z ile... Simdi kenetlenmisim artik sana Seni d?s?nmek, en b?y?k lezzetim K?gidima sira oldun, kalemime m?rekkeb Seni sevdigimi yazabiliyorum ?ekinmeden Haykirabiliyorum sevd?mi her kese Bestelere konu oldun hep dilimdesin Hayir, aslinda sen taa kalbimdesin Belki o da hayir, sen benimlesin...

M. Engin Karatay